Στόχος της ψυχοθεραπείας: Και η ψυχική σου αποκατάσταση. Αλλά όχι μόνο...

Τα περισσότερα άτομα αυτο-οικτίρονται και "θρηνούν" από τότε που κάποιος τυχάρπαστος "ειδικός" ψυχικής υγείας τους θύμισε πως οι γονείς τους τους πλήγωσαν κατά την παιδική τους ηλικία.

Και πράγματι, αυτό συνέβη. Από τότε, ωσαν να ήταν ηδονική πιπίλα, μέμφονται τους φυσικούς τους γονείς για τις δικές τους σημερινές ελλείψεις, προβλήματα, καθηλώσεις.

Στην πραγματικότητα, η όντως άκρως τραυματική ψυχική απουσία, ή η απολύτως αναμενόμενη ανεπάρκεια των φυσικών γονιών είναι -εάν η ψυχή σου το επιλέξει- το πολυτιμότερο δώρο που σου δόθηκε ποτέ.

Γιατί μέσω αυτού του κακοτράχαλου δρόμου μπορείς να βρεις του αληθινούς σου γονείς... 

Αρκετοί ψυχολόγοι και άλλοι "ειδικοί" θεωρούν την σχέση με τους φυσικούς γονείς ως την ανυπέρβλητη γενεσιουργό αιτία των προβλημάτων, και την σε ψυχολογικό επίπεδο αποκατάστασή της ως τον τελικό σκοπό της ψυχικής ίασης του ανθρώπου.

Ερμηνεύουν μάλιστα ψυχοδυναμικά την υπέρβαση της σχετικής ψυχοπαθολογίας μέσω της Θείας παρέμβασης ως ασυνείδητη απόπειρα υπεραναπλήρωσης της τραυματικής πρώιμης σημαντικής σχέσης με την μητέρα. 

Αδυνατούν να δουν πως στο φυσικό επίπεδο της γονεϊκής σχέσης και στην κρισιμότητά της προτυπώνεται η αναζήτηση της οντολογικής αποκατάστασης του ενοποιημένου Προσώπου.

Αυτή η ίαση και αποκατάσταση δεν μπορεί να συμβεί, παρά μόνο βιωματικά, μετά τη άρση των ψυχολογικών καθηλώσεων, μέσα από την έντονη κι εμπρόθετη αναζήτηση και κοινωνία με τον Θεό Πατέρα, τους αληθινούς - οντολογικούς μας γονείς...

Διαβάστε εδω και ένα ακόμη σχετικό άρθρο: http://www.aftognosia.gr/atomiki-psixotherapia/216-2014-06-02-15-03-22.html

Η ψυχολογία πίσω από τις κρίσεις πανικού

Οι άνθρωποι που υποφέρουν από συνεχείς κρίσεις πανικού, από την μια επικρίνουν -σε ασυνείδητο επίπεδο- ανελέητα την ανάγκη τους για συναισθηματική έκφραση, για αυθεντική και σε βάθος επικοινωνία, με αποτέλεσμα τα σκιώδη συναισθήματα που απορρίπτουν να διεκδικούν εντατικά το δικαίωμά τους στην εκφόρτηση μέσω των επανειλημμένων κρίσεων άγχους & πανικού.

Από την άλλη, έχουν μάθει από παιδιά να φοβούνται και να αναστέλλουν την έκφραση και την εξέλιξη του υγιούς τους ψυχικού δυναμικού, και την ανάγκη τους για αυτοπραγμάτωση.

Και σ' αυτήν την περίπτωση, το ψυχόσωμα, ως ολότητα, έρχεται αυτόκλητα να διαμαρτυρηθεί για την χρόνια καταπίεση που υφίσταται, εκδηλώνοντας την φωνή του μέσω του γενικευμένου άγχους & του πανικού.

http://www.aftognosia.gr/sumvouleutiki/159-o-fovos-toy-neyrvtikou-anthropou.html

Η ψυχοθεραπευτική αξία μιας αγκαλιάς: Όταν εσύ προσφέρεσαι...!

Μια ζωή περίμενα μια αγκαλιά απ’ την μάνα μου. Όπως εγώ την ήθελα. Όπως και όσο εγώ το θελα να με σφίξει. Να ναι διακριτική και δοτική μαζί. Να το κάνει λαμβάνοντας υπόψη της τους δικούς μου φόβους, τις κρυφές μου επιθυμίες. Να σεβαστεί τους δικούς μου δισταγμούς.

Όσες φορές έκανε να με αγκαλιάσει, ποτέ αυτή η αγκαλιά δεν ήταν όπως την λαχταρούσα. Ήταν πάντα λειψή, υπερβολικά γεμάτη, άδεια, ή περισσότερο σύντομη απ’ ό,τι ήθελα. Πάντα έλεγα στον εαυτό μου:
«Είδες;! Είχες δίκιο που δίσταζες να την αγκαλιάσεις εσύ πρώτος… Αφού το ξέρεις: Δεν έχει να σου την δώσει…». Κι όμως, ξόδεψα χρόνια στην μεμψιμοιρία και στην προσχεδιασμένη αυτο-ματαίωση…

Ήρθε κάποια στιγμή η ώρα που γέμισε η καρδιά μου απ’ αυτό που ζητούσα, πριν η μάνα μου να μου το δώσει, κι ένιωσα πολύ πόνο για κείνον τον άνθρωπο, τη μάνα μου, που δεν ήξερε πως ν’ αγκαλιάσει (γιατί δεν ήξερε ούτε πως ν’ αγαπήσει, ούτε τον εαυτό της… πώς να ξέρει να το κάνει για τους άλλους!;).

Γεμάτο καθώς ήταν το ποτήρι μου, θέλησα να δώσω και σε κείνη να πιεί να ξεδιψάσει.

Κι άρχισα εγώ αυτήν την φορά να την αγκαλιάζω για να της δώσω το περίσσευμα απ’ την δική μου γιομάτη αγκαλιά.

Κι εκείνη το κατάλαβε που δεν περίμενα αντάλλαγμα! Και μ’ έσφιξε με ευγνωμοσύνη.

Κι ήταν όπως ακριβώς την ήθελα! Μια αγκαλιά διψασμένη, γεμάτη από αποδοχή της δικής μου προσφοράς. Γεμάτη από αποδοχή.

Κι εγώ τώρα χάρηκα πολύ! Γιατί βρήκα αυτόν και αυτό που πάντα ζητούσα!

Έναν ενδεή άνθρωπο, διψασμένο όπως ήμουν πριν κι εγώ, να δέχεται την αγκαλιά μου σαν πολύτιμο θησαυρό. Κι απ’ την έναν πιο πλούσιο –εμένα- που ήθελε διακαώς να την προσφέρει!

Και πιο πολύ χάρηκα που δεν ζητούσα αυτήν την φορά, δεν περίμενα την ανταπόδοση. Με γέμιζε που έδινα αυτό που για χρόνια είχα ο ίδιος στερήσει από μένα: Όχι την αγκαλιά κάποιου άλλου, της μάνας μου! Όχι! Του χα στερήσει την δική μου γεμάτη αγκαλιά…

Την χαρά της αγκαλιάς που από περίσσευμα προσφέρεται.  

Διαβάστε εδώ ένα σχετικό άρθρο: http://www.aftognosia.gr/sumvouleutiki/159-o-fovos-toy-neyrvtikou-anthropou.html

Κίνητρα Πίστης: Αυθεντικότητα vs Αυτοδικάιωση

Είναι εντυπωσιακό και συνάμα απογοητευτικό για μένα το γεγονός ότι οι πλείστοι των πιστών και των ιερέων που έχω συναντήσει μέχρι σήμερα, σε συνάξεις, εκκλησίες, παρέες, ανήκουν κυρίως σε δύο κατηγορίες:

Είτε συμβατικά -και χωρίς επίγνωση των κινήτρων που το κάνουν- υπερασπίζονται την εικόνα του ευλαβούς και καλοπροαίρετου χριστιανού που τρέμει την αυτο-αποκάλυψη και κάθε εντός του αυθεντικότητα, λες και η έκφραση των παραπάνω είναι απαγορευτικά ασύμβατη με την χριστιανική τους ιδιότητα.

Είτε βιώνοντας το θρησκευτικό ιδεώδες με το οποίο γαλουχηθήκαν ως προκρούστεια κλίνη μέσα από την οποία αρχικά "προστατεύτηκαν" από κάθε στοιχείο υγιούς τους ζωτικότητας, τώρα –ενοχικά- εξοργισμένοι με το κομμάτι του εαυτού τους που -προβάλλοντάς το στους ιερείς- διαπιστώνουν ότι τους πρόδωσε, αναζητούν ένα νέο μοντέλο χριστιανισμού προσαρμοσμένο στις καταπιεσμένες εφηβικές τους ορμές κι ενστάσεις.

Ο Χριστός είναι η Αλήθεια, το Τέλος.

Πλησιάζει όμως κανείς στον όντως προορισμό του, αναγνωρίζοντας τις συνεχείς παραμορφώσεις του -κατ’ εικόνα Κυρίου- προσώπου του, κι εμπεριέχοντας αυτές τις τσαλακωμένες εκδοχές της εικόνας του, τις κάνει σκάλα αυτογνωσίας και ειρήνης. Στον βαθμό που –ακουσίως- αρνείται κανείς την παραπάνω διαδικασία, αποθησαυρίζει κόπρανα, θεωρώντας τα μάλιστα ιερά κειμήλια και διαφυλάττοντας τα ως ανεκτίμητη περιουσία...

Διαβάστε εδώ ένα σχετικό άρθρο...

Από το τραύμα της συνεξάρτησης, στην θεραπεία της πληγωμένης αγάπης

Όλοι μας είμαστε απόγονοι «τεμαχισμένων» ανθρώπων (δηλαδή γονέων που μεγάλωσαν μέσα από μια διαστρεβλωμένη έννοια & εικόνα αγάπης από τους δικούς τους γονείς).

Κυρίως, γι’ αυτό τον λόγο, μαθαίνουμε συνήθως ποιοί «είμαστε» μέσα από τον προβληματικό τρόπο που διαπραγματευόμαστε τις σχέσεις μας με τους άλλους, μέσα από τις συγκεχυμένες κι αδιόρατες συναισθηματικές μας εκδηλώσεις και συμπεριφορές.

Στα πρώτα παιδικά μας χρόνια ο ψυχικός οργανισμός δομείται με βάση τις εξωτερικές εικόνες των αγαπημένων & αναγκαίων για την επιβίωση μας προσώπων (γονείς – κηδεμόνες), τα οποία εσωτερικεύουμε, δηλαδή υιοθετούμε τα χαρακτηριστικά, τις στάσεις και τις συμπεριφορές αυτών των προσώπων, ταυτιζόμενοι μαζί τους.

Στηριζόμενος λοιπόν σ’ αυτήν την διαδικασία εσωτερίκευσης του άλλου, ο αναπτυσσόμενος ψυχικός οργανισμός χτίζει αυτό που συνηθίζουμε να ονομάζουμε «προσωπικότητα», ή αλλιώς «εγώ».

Μ’ αυτή την «εγωϊκή» δομή συνήθως τείνουμε να ταυτιζόμαστε για τα υπόλοιπα χρόνια της «ενήλικής» μας ζωής.

Αυτό το ατομικό μας «εγώ», διαμορφώθηκε στη βάση συγκεκριμένων προσώπων (μαμά, μπαμπάς, γιαγιά, παππούς, κ.λ.π.), τα οποία, με τη σειρά τους, «κουβαλάνε»  εύθραυστα, τεμαχισμένα, τραυματισμένα, ασθενή, κι ανολοκλήρωτα «Εγώ», κληρονομιά κι αυτά από σημαντικά πρόσωπα προηγούμενων γενεών, κ.ο.κ.

Έτσι, κι εμείς, απόγονοι των παραπάνω «τεμαχισμένων» ανθρώπων, συνήθως βιώνουμε την προσωπικότητά μας μέσα από τον προβληματικό τρόπο που σχετιζόμαστε με τους άλλους, μέσα από τις εκφράσεις των συναισθημάτων & των συμπεριφορών μας.

Βιώνουμε δηλαδή το «εγώ» μας ως μια αλλοπρόσαλλη και ασταθή οντότητα που μοιάζει, μέσα από τις ματαιώσεις που προκαλεί σε μας και τους άλλους, να είναι ατελής, τραυματισμένη, και διασπασμένη σε κομμάτια.

Η βαθιά αίσθηση της ψυχικής μας ανεπάρκειας μας οδηγεί σε συναισθηματική ευαλωτότητα, κρίσεις ενοχής, οργής, κι επιθετικότητας, που, κατά περίπτωση, στρέφεται εναντίον των ατόμων με τα οποία σχετιζόμαστε, ή εναντίον αυτού που συνηθίζουμε να αποκαλούμε «εαυτό» μας.

Επειδή ακριβώς –και στον βαθμό που- ταυτιζόμαστε μ’ αυτήν την ελλειμματική ψυχική δομή (το «εγώ»), πολύ συχνά βιώνουμε συναισθήματα κενού, ματαίωσης, απουσίας νοήματος, έντονο ψυχικό και σωματικό πόνο, επίπονες εσωτερικές συγκρούσεις, κι αναποφασιστικότητα.

Βιώνουμε δηλαδή τελικά το «εγώ» μας ως μια «ακατάστατη» και ανώριμη οντότητα που μοιάζει να είναι ατελής, τραυματισμένη, και πολυδιασπασμένη.

Μια οντότητα που δεν είναι σε καμία περίπτωση ικανή να κουμαντάρει με επιτυχία το πλήθος των ενδοψυχικών απαιτήσεων της καθημερινότητας, και αυτών που αφορούν τις σχέσεις μας με τους άλλους.

Αυτή η βαθιά πεποίθηση της ψυχικής μας αδυναμίας συνήθως μας οδηγεί σε συναισθηματική ευαλωτότητα, σε κρίσεις ενοχής, οργής, κι επιθετικότητας, που, κατά περίπτωση, στρέφονται εναντίον των ατόμων με τα οποία σχετιζόμαστε, ή εναντίον αυτού που συνηθίζουμε να αποκαλούμε «εαυτό» μας.

Εύλογα κάποιος μπορεί να συμπεράνει σ’ αυτό το σημείο, ότι μια τέτοια ψυχική αναστάτωση έχει σαν λογικό επακόλουθο ο άνθρωπος που την βιώνει να μην μπορεί ούτε να δώσει, αλλά ούτε και να πάρει αγάπη.

Πράγματι, η ίδια η αίσθηση τις προσωπικής μας ανεπάρκειας –την οποία όπως είπαμε την βιώνουμε ως αποτέλεσμα της ταύτισής μας με ένα ελλειμματικό κι ανώριμο «εγώ»- είναι αποκλειστικά υπεύθυνη για την αδυναμία μας να δεχτούμε την αγάπη, και στην συνέχεια να την προσφέρουμε στους άλλους!

Κι ο λόγος είναι ότι, κατ’ αρχάς, η ίδια η παθολογική ψυχική κατασκευή (το «εγώ»), με την οποία έχουμε ταυτιστεί, υπάρχει ως αποτέλεσμα της πλήρους, ή της μερικής απουσίας της άνευ όρων αγάπης!

Αυτό το παραμορφωμένο και –στην καλύτερη περίπτωση- ελλιπέστατο "κατασκευαστικό" υλικό, η μαμά και ο μπαμπάς το ονομάσανε «γονεϊκή αγάπη», μας το προσφέρανε, κι εμείς –ως παιδιά- το δεχτήκαμε επειδή το χρειαζόμασταν τότε κατεπειγόντως αφού σ’ αυτό έπρεπε να στηρίξουμε την σωματική & ψυχική μας αυτο-οργάνωση.

Αυτό όμως που, στην πραγματικότητα, χρειαζόμασταν ως βρέφη και παιδιά, και φυσικά τώρα, ως ενήλικες, είναι αυτό που δεν λάβαμε ποτέ: 

την αγάπη στην αυτούσια, ανόθευτη κι ολοκληρωμένη της μορφή, όχι στην μεταλλαγμένη, κακέκτυπη και κακοποιητική της διάσταση.

Κατά δεύτερο λόγο, το γεγονός ότι βιώνουμε στη ζωή μας την αδιάσειστη πεποίθηση της ανεπάρκειας του «εγώ» να αγαπήσει και να αγαπηθεί, ως δική μας, προσωπική ανεπάρκεια και αδυναμία, έχει ως αποτέλεσμα να μοιάζει στα μάτια μας οποιαδήποτε πρόθεση και πρόταση για  προσφορά αγάπης, ως άκρως επίφοβη & απειλητική.

Αφού η «αγάπη» έχει βιωθεί, στην καλύτερη περίπτωση, ως «υπό όρους ανταλλαγή» (π.χ. θα σ’ αγαπώ μόνο εάν μου κάνεις τα χατίρια, αν είσαι καλό παιδί, κ.ο.κ.).

Στην χειρότερη περίπτωση, ως επιθετική ενέργεια εναντίον μας (π.χ. θα φας ξύλο, πλήγωσες την μητέρα σου που σ’ αγαπάει τόσο πολύ..., κ.ο.κ).

Δηλαδή, ουσιαστικά γαλουχούμαστε από τα πρώτα μας κιόλας βήματα σ’ αυτόν τον κόσμο στον «φόβο της αγάπης»...

Υπό αυτήν την έννοια, τίποτα δεν μας τρομάζει περισσότερο από την πιθανότητα να αγαπηθούμε!...

Απ’ την μια, κανείς μας δεν θέλει να κακοποιηθεί, ή να χρησιμοποιηθεί στο πλαίσιο μια στενής σχέσης, με το πρόσχημα της «αγάπης».

Κι απ’ την άλλη πάλι, ταυτιζόμενοι με μια τόσο ανεπαρκή και διαστρεβλωμένη προσωπικότητα, το «εγώ», είναι πάρα πολύ δύσκολο στο βάθος της συνείδησής μας να δεχτούμε ότι αξίζουμε κάποιος να μας αγαπήσει γι’ αυτό που –νομίζουμε ότι- είμαστε.

Ο «φόβος της αγάπης» μπορεί να αμβλυνθεί και, τέλος, να καταλυθεί μόνο εφόσον το υγιές κομμάτι ενός ανθρώπου επιθυμήσει πάρα πολύ να ταυτιστεί, να ενωθεί με την ισχυρή και υγιή εκείνη ψυχική οργανωτική αρχή που είναι συνώνυμη της αυθεντικής εκδοχής της αγάπης (δηλ. της ανιδιοτελούς και άνευ όρων προσφοράς προς κάθε πρόσωπο).

Σ’ αυτήν την περίπτωση, και στον βαθμό που επιτυγχάνεται η νέα αυτή ταύτιση («νέος άνθρωπος»), το άτομο σταδιακά αποταυτίζεται από το πιο ανεπαρκές κομμάτι του εαυτού του.

Αυτό συμβαίνει, επειδή ο άνθρωπος αρχίζει να θυμάται και να συνειδητοποιεί –εμπειρικά, κι όχι θεωρητικά!- την ενότητά του με την πηγή της αυθεντικής αγάπης.

Η παραπάνω εσωτερική οργανωτική αρχή στην οποία στοχεύουμε είναι, για μας τους χριστιανούς, ο Ιησούς Χριστός.

Ο εσωτερικός μας πόθος για πλήρη ένωσή μας με τον Χριστό καθρεφτίζει την βαθιά, πρωταρχική, και ειλικρινή επιθυμία της ψυχής να συνδεθεί άρρηκτα και μόνιμα με εκείνο το ένα και απόλυτο, που εκφράζει την θεραπεία μας από την αρρώστια της διαστρέβλωσης και του κατακερματισμού.

Η ένωσή μας μ’ αυτό, το οποίο αποκαλύπτεται στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού-, εξαιτίας της ενοποιημένης και αυθεντικής του φύσης, σπάει τον φαύλο κύκλο του οικείου σχήματος: 

«υπό όρους αγάπη → αίσθηση ελλειμματικότητας → φόβος, ενοχή → επιθετικότητα στον εαυτό και τους άλλους → αίσθηση δυστυχίας».

Μ’ αυτόν τον τρόπο αποκαθίσταται μέσα μας η έννοια της αυθεντικής αγάπης, με βιωματικό πια τρόπο.

Ταυτόχρονα, βιώνουμε ψυχική πληρότητα κι ολοκλήρωση, αφού έχουμε αγγίξει το ψυχικό μας ζητούμενο, τον «εσωτερικό μας ουρανό», την αποκατάσταση της χαμένης ψυχοπνευματικής μας ενότητας.

Ως αποτέλεσμα αυτής της βιωμένης πια πραγματικότητας, ο άνθρωπος ζει μια πρωτόγνωρη  αίσθηση ψυχικής επάρκειας.

Δεν χρειάζεται πια στον ίδιο βαθμό την «ασπίδα» του φόβου -και τα παράγωγά του, (δηλ. την αυτομομφή, την αμφιβολία, την δυσπιστία, την οργή και την επιθετικότητα)-, για να «επιβιώσει» σ’ έναν «απειλητικό» εσωτερικό κι εξωτερικό κόσμο.

Η εμπειρία αυτής της κατάστασης ενότητας, του μέχρι πρότινος διασπασμένου εαυτού, δημιουργεί στο «νέο άνθρωπο» ένα βαθύ αίσθημα ολοκληρωμένης εσωτερικής ασφάλειας.

Ο αναγεννημένος άνθρωπος θέλει –και είναι σε θέση πια- να γίνει όχι μόνο κοινωνός, αλλά και γενναιόδωρος χορηγός αυτής της αγάπης σε όσους την χρειάζονται, αφού τώρα, ταυτισμένος με την πηγή της αλήθειας, είναι σε θέση να συνειδητοποιήσει ότι αυτή η «νέα» ψυχο-πνευματική του κατάσταση είναι η πρωτογενής κι αυθεντική του φύση:

η επάρκεια, η ενότητα, η προσφορά που δεν ζητά «τα της εαυτής».

Ξέρεις τι σημαίνει "σ αγαπώ";(Διαβασε ΕΔΩ το σχετικό άρθρο!)

Η ψυχοπνευματική αξία ενός βιβλίου

Ναι, το διάβασμα ενός χάρτινου βιβλίου μπορεί να γίνει σωτήριο!

Όταν ο νους, στοχεύοντας στην καρδιά, χρησιμοποιεί τις λέξεις, τις φράσεις, τις σκέψεις, τον πόνο, τον ανεκπλήρωτο έρωτα του συγγραφέα, ως έναυσμα ψυχικής κινητοποίησης κι ελπίδας, ως πείραμα αυτεπίγνωσης, ως άλμα ενότητας, ως άγγιγμα ερωτικής επιθυμίας, ως βέλη πνευματικής μαχητικότητας στον αγώνα της οντολογικής αποκατάστασης του αναγνώστη...

Δυστυχώς, μερικοί διαβάζουν βιβλία για να κοιμηθούν πιο εύκολα..

Το βιβλία όμως πρέπει να το διαβάζουμε για να "ξυπνήσουμε"...

Το πολύ καλό βιβλίο είναι το δάχτυλο που σου δείχνει το δικό σου φεγγάρι.

Που κάνει απτούς του πιο βαθείς σου πόθους και τους στοχοθετεί.

Που σε διευκολύνει να σμιλεύσεις καρδιακά το ψυχοπνευματικό σου μονοπάτι, να αποκαλύψεις στην νόησή σου αυτό που η καρδιά σου από την γέννησή σου γνωρίζει.

Τα καλό βιβλίο είναι οδοδείκτης προς το εστιατόριο που σχεδιάζεις να φας.

Είναι το «μενού του καταστήματος».

Σε καμία περίπτωση δεν είναι το γεύμα που ψάχνεις.

Η αμβροσία που ζητάς πεινασμένος να «φας» για να γεμίσεις είναι κρυμμένη στην καρδιά σου.

Σε περιμένει…

Καταφατική διερεύνηση και συστημική ψυχολογία (Διαβάστε ΕΔΩ)

Ψυχολόγοι και Ψυχοθεραπείες! Τα χρειάζομαι...;

Μου είπες: «Ούτε ψυχολόγοι, ούτε ψυχοφάρμακα! ¨Ένα είναι το φάρμακο: Ν’ αγαπηθείς!...»

Έτσι είναι, όπως τα λες... Όμως για να αγαπηθείς, χρειάζεται να προετοιμαστείς και να τολμήσεις, να κολυμπήσεις στ' ανοιχτά.

Να μάθεις τους φόβους σου -πραγματικούς & φανταστικούς.

Να ποθήσεις περισσότερο τον κίνδυνο από τον φόβο σου.

Σταδιακά να απεξαρτηθείς από τις συνεχείς προβολές σου στις πλάτες των άλλων.

Να αρχίσεις να συναντάς πραγματικούς άλλους -κι όχι μόνο όσους έχεις πλάσει με την φαντασία σου, στα μέτρα των ανικανοποίητων αναγκών και των φόβων σου.

Να επιτρέψεις, καθώς μυείσαι στην αυτογνωσία, κάποιον άλλον να φροντίσει τις πληγές σου, πριν αποφανθείς πως δεν τις έχεις πια ανάγκη...

Να γνωρίσεις τους πόνους σου και να μάθεις μονάχος σου να τους μελετάς και να τους περιθάλπεις.

Χρειάζεσαι για να γίνεις το πρόσωπο που ζητάς, να μαθητεύσεις στην θητεία της κοντινής και με επίγνωση σχέσης. Αυτό θέλει να σου προσφέρει η ψυχοθεραπεία.

Είναι μεγάλη, οδυνηρή και λυτρωτική περιπέτεια το άνοιγμα σε μια σχέση γνήσιας ανταλλαγής κι εγκάρδιας συνομιλίας...

Είναι όπως όταν πηδάς από ψηλά με το παρά πέντε: Πολύ απλό, αλλά μαζί και δύσκολη η απόφαση να πετάξεις!...

Ψυχοθεραπεία: Το δάκτυλο που δείχνει το δρόμο... (Διάβασε ΕΔΩ το σχετικό άρθρο)