Ψυχολόγοι και Ψυχοθεραπείες! Τα χρειάζομαι...;

Μου είπες: «Ούτε ψυχολόγοι, ούτε ψυχοφάρμακα! ¨Ένα είναι το φάρμακο: Ν’ αγαπηθείς!...»

Έτσι είναι, όπως τα λες... Όμως για να αγαπηθείς, χρειάζεται να προετοιμαστείς και να τολμήσεις, να κολυμπήσεις στ' ανοιχτά.

Να μάθεις τους φόβους σου -πραγματικούς & φανταστικούς.

Να ποθήσεις περισσότερο τον κίνδυνο από τον φόβο σου.

Σταδιακά να απεξαρτηθείς από τις συνεχείς προβολές σου στις πλάτες των άλλων.

Να αρχίσεις να συναντάς πραγματικούς άλλους -κι όχι μόνο όσους έχεις πλάσει με την φαντασία σου, στα μέτρα των ανικανοποίητων αναγκών και των φόβων σου.

Να επιτρέψεις, καθώς μυείσαι στην αυτογνωσία, κάποιον άλλον να φροντίσει τις πληγές σου, πριν αποφανθείς πως δεν τις έχεις πια ανάγκη...

Να γνωρίσεις τους πόνους σου και να μάθεις μονάχος σου να τους μελετάς και να τους περιθάλπεις.

Χρειάζεσαι για να γίνεις το πρόσωπο που ζητάς, να μαθητεύσεις στην θητεία της κοντινής και με επίγνωση σχέσης. Αυτό θέλει να σου προσφέρει η ψυχοθεραπεία.

Είναι μεγάλη, οδυνηρή και λυτρωτική περιπέτεια το άνοιγμα σε μια σχέση γνήσιας ανταλλαγής κι εγκάρδιας συνομιλίας...

Είναι όπως όταν πηδάς από ψηλά με το παρά πέντε: Πολύ απλό, αλλά μαζί και δύσκολη η απόφαση να πετάξεις!...

Ψυχοθεραπεία: Το δάκτυλο που δείχνει το δρόμο... (Διάβασε ΕΔΩ το σχετικό άρθρο)

Το υπαρξιακό τραύμα και η αμαρτία ως υπεκφυγή της χαράς

Οι άνθρωποι που πεινάνε ψυχικά κυρίως τους λείπει ο Θεός.

Η αμαρτία και η ανηθικότητα των ανθρώπων δεν είναι το πρόβλημα σήμερα.

Αυτά είναι μόνο συμπτώματα. Συμπτώματα της απουσίας της χαράς στην ζωή μας.

Ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος μόνο για να χαίρεται. Αλλά πώς να βρεις την χαρά μακριά απ΄τον Χριστό; Τότε, ψάχνεις βουλιμικά την ψευτοχαρά στην συνεξάρτηση με τους άλλους, στις εξαρτήσεις από ουσίες, ακόμα και στην ηδονή του πόνου.

Ψάχνεις για ανθρώπους που να σε λατρεύουν, συναισθηματικά να σε προσκυνάνε, να τους χειρίζεσαι ως αντικείμενα της ατομικής σου ικανοποίησης, σαν προϊόντα προς χρήση και κατανάλωση. Αλλά έτσι, η μοναξιά σου, το ανικανοποίητο μέσα σου, το αδιέξοδο βαθαίνει.

Σπρώχνεσαι ελπίζοντας στο κυνήγι του χρήματος και των υλικών για να καλύψεις το κενό νοήματος μέσα σου, αλλά ούτε αυτή η κατάκτηση εξουσίας σε αναπαύει.

Δοκιμάζεις ουσίες, εξαρτιέσαι απ’ αυτές, αλλά και πάλι πιο πολύ πονάς από την απουσία της χαράς, παρά ανακουφίζεσαι από την ψευδαίσθηση της χημικής ψυχοσωματικής ευφορίας.

Αν και μοιάζει παράδοξο, η πόνος στον οποίον πολλές φορές καταφεύγουμε, μέσα από τις ατελέσφορες καταφυγές στα αδιέξοδα μονοπάτια των εξαρτήσεων με τους άλλους, της μανιακής εκζήτησης των αντικειμένων ως ελπίδα πλουτισμού, την επαναβίωση και το αναμάσημα παρελθόντων τραυμάτων, αυτός ο πόνος μας παρέχει την μοναδική ασφαλή ελπίδα ανακαίνισης. Την μόνη διέξοδο νοηματοδότησης σε έναν ατομικό κόσμο, απ’ τον οποίον έχουμε εξορίσει εμάς τους ίδιους και  τους άλλους ως εν δυνάμει πρόσωπα.

Η ψυχή του υπαρξιακά αλύτρωτου και τραυματισμένου ανθρώπου ελπίζει –και καλά κάνει- πως μέσα από το πάσχειν θα βρει το αληθινό νόημα της ζωής.

Όπως είπαμε, αμαρτία, ασθένεια –ψυχική & οργανική- είναι μόνο συμπτώματα. Αλλού είναι το πρόβλημα του ανθρώπου. Πως είναι γεννημένος για την χαρά και χαρά δεν βρίσκει. Και η ζωή δεν έχει νόημα αν η ψυχή δεν μπολιαστεί με την αληθινή χαρά.

Πίσω απ’ τα συμπτώματα στέκει αμετακίνητη η υπαρξιακή μας μοναξιά.

Ο θάνατος, για τους εν απογνώσει κι όχι εν επιγνώσει ανθρώπους, δεν είναι μέρος της ζωής, αλλά μεγάλο πρόβλημα που χρειάζεται να λυθεί.

Οι σχέσεις συντροφικές, οικογενειακές, φιλικές δεν ικανοποιούν αφού ο καθένας τις βλέπει σαν αγελάδα για άρμεγμα, από την οποία σκοπεύει να γεμίσει με το λιγότερο δυνατό κόπο και κόστος τα ανεπίγνωστα υπαρξιακά του κενά.

Ο άνθρωπος δεν βρίσκει την χαρά γιατί διστάζει να αποτύχει. Και να δει πως απέτυχε. Δεν βρίσκει χαρά γιατί φοβάται την επίγνωση του ποιος στ αλήθεια είναι. Πρέπει να ναι πετυχημένος νομίζει για να βρει την χαρά. Πρέπει να είναι ηθικά σωστός για να είναι και χαρούμενος. Δεν θέλει να μάθει πως για να ναι χαρούμενος χρειάζεται να ναι ζωντανός. Και ζωντανός γίνεται κανείς μόνο όταν έχει επίγνωση.

Κι όταν έχει επίγνωση τότε η οδύνη γίνεται πηγή αληθινής αναζήτησης της χαράς.

Η χαρά όμως είναι ο θεός και η σχέση μας μαζί του μόνο μπορεί να μας την προσφέρει.

Σ’ αυτό το πλαίσιο, ο αποστατημένος άνθρωπος ζητάει ασυνείδητα να αποτύχει. Θέλει την ευκαιρία του, κι αυτή θα την βρει μέσα από την οδύνη. Ο πόνος θα τον οδηγήσει στην αποκατάσταση της υπαρξιακής του ακεραιότητας μέσα από την ζωντανή σχέση του με τον θεό. Μέσα από το αδιέξοδο της κλιμακούμενης οδύνης θα μετατοπιστεί εντός του το κέντρο βάρος από το «έχειν» στο «είναι». Μέσα από την απουσία της χαράς θα αναζητήσει ολόψυχα την χαρά αποκαμωμένος από την δική του αποτυχία.

Το τραύμα του γίνεται το έναυσμα της επιθυμίας για την οντολογική του αποκατάσταση και θεραπεία. Γίνεται η κόλλα που θα ενώσει τα θραύσματα της ύπαρξης του με την ενσαρκωμένη ενότητα κι αγάπη, με τον Χριστό. 

Η ψυχολογία της ευτυχίας (Διαβάστε εδώ το σχετικό άρθρο!)

Η αλήθεια δεν είναι διανοητική κατάκτηση...

Ένα από τα προβλήματα που έχουμε εμείς οι ψυχολόγοι, και οι διανοούμενοι άνθρωποι εν γένει, είναι η εμπιστοσύνη που έχουμε στο ότι η ενδελεχής γνώση της ιστορίας, της ανθρωπολογίας, της ψυχολογίας, της φιλοσοφίας και σχολαστικής-"πανεπιστημιακής" θεολογίας, και η απόκτησή τους μπορεί να συμβάλει ένα λιθαράκι στην εμπειρική βίωση της αλήθειας. 

Αυτό είναι απόλυτα αναληθές. 

Η αλήθεια είναι μια υπαρξιακή κατάκτηση και μας δίνεται δωρεάν, μυστηριακά, χωρίς καμία δική μας συνυπευθυνότητα, πέρα από την καθαρή διάθεσή της ψυχής και την ανοιχτότητά της σε αυτήν. 

Εύχομαι ολόψυχα σε σας προσωπικά, και σε μένα, την ψυχική και διανοητική ενέργεια που αφιερώνουμε σε διανοητικές συζητήσεις, εγκάρδια να την προσφέρουμε στην παραίτησή μας από την επίπονη προσπάθεια κατάκτησής της αλήθειας και στην κατάληψή μας απ' αυτήν. 

Όταν και στον βαθμό που καταληφθούμε από την αλήθεια, αυτή θα μας ελευθερώσει. Τότε δεν θα υπάρχει κανένας λόγος αντιπαράθεσης μέσω γνωστικών επιχειρημάτων, αφού η ψυχή θα θεάται τον έσω κι έξω κόσμο υπό το ίδιος Φως... 

Το υπαρξιακό ξύπνημα... (Διαβάστε το ΕΔΩ!)

Το όνειρο της ψυχής πέρα από την Θεραπεία της...

Στην προσπάθεια να γλιστρήσω από τις πληγές μου, για χρόνια τις βάθαινα.

Επιχειρώντας να υπεκφύγω, μέσα από την αναζήτηση της εύκολης ηδονής, την αιμάζουσα παιδική μου οδύνη, ο φόβος μου για την ενηλικίωση βάθαινε και, μαζί του, ο πόνος της ψυχής μου που μη γνωρίζοντας πως υπάρχει, την ξέχασα.

Όταν πια η χιλιοτρυπημένη βάρκα του ασθενούς μου ψυχισμού άρχισε φανερά κι επικίνδυνα να μπάζει νερά, η ψυχοθεραπεία λειτούργησε σαν σωσίβια λέμβος, σαν ασφαλής οδηγός και συνοδοιπόρος προς την επαφή μου με τα πιο απωθημένα μου συναισθήματα και δυνατότητες.

Η ψυχοθεραπεία, απαραίτητος πρόδρομος προς την λεωφόρο της υγιούς αυτογνωσίας και πνευματικότητας συνέβαλε αποφασιστικά στο να αναδειχτεί μέσα μου η επιθυμία μου για τον Θεό.

Το όνειρό της ψυχής μου δεν ήταν η ψυχολογική επούλωση των τραυμάτων μου, όπως λανθασμένα πίστευα.

Ήταν, και είναι, η ενότητα των πιο ασθενών και ισχυρών μου κομματιών, μέσα από την οικοδόμηση ενός ενιαίου, αληθούς, υπερπροσωπικού  και θεάρεστου εαυτού.

Ενός εκουσίως απαρτιωμένου εαυτού που ηθελημένα κι αβίαστα θα αυτοκτονεί σταδιακά, μαζί με τις σκιώδεις του πλευρές, αφού πρώτα βιωματικά τις συναντήσει, γνωρίσει κι ενσωματώσει.

Ενός εαυτού που, πληρωμένος από τον Θεό, σκοπεύει να χάσει τα πάντα, ώστε να γεμίσει από τα πάντα.

Ενός  εαυτού που εμπρόθετα αυτοαναιρείται για να βιώσει την πληρότητά του.

Σήμερα, ξέρω πώς άλλο είναι η ψυχοθεραπεία, κι άλλο η θεραπεία της ψυχής.

Η πρώτη όμως είναι, για πολλούς από μας, σίγουρα το εχέγγυο για την επιτυχία και την ολοκλήρωση της δεύτερης.

Η πορεία προς το Πρόσωπο...(Διαβάστε το ΕΔΩ!)

Κατάθλιψη και παραίτηση: Ένα πέρα για πέρα αληθινό παραμύθι...

Κάποτε γινόταν ένα πάρτι. ενώ όλοι, όρθιοι, με ένα ποτήρι σαμπάνια στο χέρι, γιόρταζαν, γελούσαν και μιλούσαν στην αίθουσα της δεξίωσης, σε μια γωνιά, κάτω από ένα μαρμάρινο τραπέζι, καθόταν κατάχαμα σφηνωμένος κάποιος, θυμωμένος που, ενώ όλοι όρθιοι διασκεδάζουν, αυτός δεν μπορούσε να βγει και να γιορτάσει μαζί τους...

Για ώρες και ώρες, προσπαθούσε να σπρώξει προς τα πάνω το τραπέζι πιέζοντας το με το σβέρκο του. Μα το τραπέζι ήταν πάρα πολύ βαρύ, ασήκωτο, με αποτέλεσα, όχι μόνο το τραπέζι να μην κουνηθεί ούτε ρούπι, αλλά και το σβέρκο του να πονέσει πολύ από την προσπάθεια...

Αφού είδε κι απόειδε, κάποια στιγμή αποκαμωμένος κι αποκαρδιωμένος από τον εαυτό του, παραιτήθηκε από την υπερπροσπάθεια να σηκώσει το τραπέζι. Είπε:

"Βρε κοίτα να δεις! Είμαι τελείως άχρηστος. Αυτό ήταν. Τελείωσε! Δεν μπορώ να σηκώσω το τραπέζι. Εδώ κάτω θα μείνω σ' όλο το πάρτι...»

Την στιγμή όμως που παραιτήθηκε, του πέρασε από το μυαλό κάτι πολύ απλό! Έτσι, καθώς ήταν χαλαρός, να συρθεί κάτω από το τραπέζι, και να βγει!

Πράγματι, έκανε μια έτσι, κι αφού στάθηκε όρθιος στα πόδια του, έδωσε μια και

βρέθηκε πάνω στο τραπέζι! Τόσο απλό ήταν! Από κει πάνω τους έβλεπε όλους τώρα αφ υψηλού. Αισθανόταν υπέροχα, κανείς όμως δεν τον πλησίαζε... Έμοιαζε παράταιρος ένας άνθρωπος να γελά αυτάρεσκα πάνω σε ένα τραπέζι...!

«Δεν λέω, καλά τα κατάφερα να βγω, αλλά δεν μου αρκεί αυτό. Θέλω να είμαι κι εγώ μέρος αυτής της φιέστας!».

Τότε, έδωσε ένα πήδο και βρέθηκε όρθιος στο πάτωμα, όπως και οι υπόλοιποι συνδαιτυμόνες του πάρτι. Γέμισε το ποτήρι του με σαμπάνια, και άρχισε κι αυτός να συμμετέχει στην γιορτή μαζί με όλους τους άλλους...

Συμπέρασμα: Πολλές φορές προσπαθούμε πολύ σκληρά για κάτι που είναι πολύ απλό να γίνει, και χωρίς καμία προσπάθεια. Όμως ο εγωισμός μας μας λέει πως μόνο αν προσπαθήσουμε πολύ θα πετύχουμε. Και μόνο εάν πετύχουμε, θα αξίζουμε κάτι! Γι αυτόν, τον εγωισμό, εκείνο που μετρά είναι η επιτυχία, όχι η ευτυχία. Ποίος νοιάζεται για κάτι τόσο απλοϊκό κι εύκολο, όπως η ευτυχία!

Η ασήκωτη θλίψη είναι συχνά αποτέλεσμα της υπέρμετρης προσπάθειας για κάποιου είδους αναγνώριση ή επιτυχία. Για άρση της εσωτερικής αίσθησης μειονεξίας με πολύ κόπο.

Ο καταθλιπτικός απαξιώνει τον εαυτό του χωρίς όμως να τον απαλλάσσει από το όνειδος της αποτυχίας. Χωρίς να τον απαλλάσσει από την ενοχή αυτού που μειονεκτεί επειδή δεν είναι το ίδιο «φυσιολογικός» με τους άλλους.

Μόνο όταν, μετά από πολλή ατελέσφορη ψυχική προσπάθεια δει έμπρακτα ο άνθρωπος πως η προσπάθεια ποτέ δεν φέρνει ευτυχία, και αποδεχτεί τον μειονεκτούντα εαυτό του, μόνο τότε, μαζί με την προσπάθεια, παραιτείται κι από το άλγος και το βάρος της πέτρας-κατάθλιψης που μέχρι τώρα με πολύ κόπο και κόστος σήκωνε.

Η απόγνωση σαν ... ευκαιρία! (Διαβάστε το ΕΔΩ!)

Στην σχέση με τον Θεό ανακαλύπτεις...

Χρησιμοποίησε την σχέση σου με τον Θεό για να "φωτογραφήσεις" τις βαθύτερες ανάγκες της ψυχής σου, την επίδρασή τους στην καθημερινότητά σου, και να δεις πως αυτές υπόγεια "ρυθμίζουν" τους τρόπους με τους οποίους σχετίζεσαι με τους ανθρώπους...

Στην σχέση σου με τον Θεό ανακαλύπτεις περίτρανα πως το πιο σημαντικό σε μια ζωντανή σχέση δεν είναι η αγάπη που απολαμβάνεις επειδή σου προσφέρεται, αλλά ο ανταποδοτικός τρόπος κι ο αγώνας με τον οποίον ελεύθερα επιλέγεις να ανταποκριθείς σ' αυτην την αγάπη...

Μονο αν κουραστείς από σένα, θα σωθείς!... (Διάβασέ το ΕΔΩ!)

Ενοριακές παρέες και γνωσιολογία: Αυτοαποκάλυψη και Θεοαποκάλυψη

Πόσο απελπιστικά άδειο με αφήνουν οι διανοητικές, και οι θεολογίζουσες συζητήσεις…

Όταν σκέφτομαι «ενοριακές παρέες», το μυαλό μου φαντάζεται κοινότητες που ο άνθρωποι ανοίγουν τις καρδιές τους αυθόρμητα, φέρνουν, με εμπιστοσύνη, παραδείγματα από την προσωπική τους ζωή, στοχεύουν εμπρόθετα να εκθέσουν τον εαυτό τους προς τα έξω για να ωφελήσουν και –κοινωνούμενοι- να ωφεληθούν.

Να αναδείξουν στιγμές της σχεσιακής τους μικρότητας, της ανάγκης τους, της α-σθένειάς τους, των κρυφών τους πόθων & πληγών.

Κάτι, να πούμε, σαν την –θαυμάσια για μένα- δημόσια εγκάρδια εξομολόγηση των πρώτων χριστιανικών χρόνων.

Δεν έχει μες την δική μου αντίληψη νόημα αυτό που διαπίστωσα πως συνήθως γίνεται: κατά τ’ άλλα έγκριτοι & γνωσιακά καλλιεργημένοι χριστιανοί συζητούν -με την πολύτιμη βοήθεια του ιερέα- πτυχές του πνεύματος της εκάστοτε ευαγγελικής περικοπής, αναζητώντας επιχειρήματα που στηρίζουν διανοητικά τις υπό συζήτηση πλευρές.

Όποτε κάποιος δοκιμάσει να στρέψει την συζήτηση στην διαπροσωπική πραγματικότητα –την μόνη για μένα πραγματικότητα που χρειάζεται να γίνει αντικείμενο επεξεργασίας σ’ αυτόν τον χώρο- εκθέτοντας ο ίδιος πτυχές της προσωπικής του ζωής κι ανεπάρκειας, νιώθει ακαριαία να τον πνίγει η αμηχανία των «άμεπτων» άλλων…

Σα να λέει κάτι απαγορευμένο κι αποπροσανατολιστικό για την «ιερά» στοχευμένη κουβέντα… Λες και στην όποια θεολογική συζήτηση δεν χωράει ο τρόπος που ο καθένας μας χωριστά βιώνει την σχέση του με τον Θεό.

Λες και η αναζήτηση του Θεού είναι άσχετη με τον εάν και το πώς συναντά ο καθένας μας αυτόν τον Θεό μέσα στις σχέσεις του με τους άλλους! Μέσα στις προβληματικές πλευρές του εαυτού του που αναπόφευκτα τις συναντά και τις αντιμετωπίζει στις καθημερινές του σχέσεις.

Λες και το πνεύμα του ευαγγελίου μπορεί να διευκρινιστεί και να το κοινωνήσουμε σ’ ένα περιβάλλον συζήτησης στείρα γνωσιολογικό, αποστειρωμένα «θεολογικό». Σ ένα περιβάλλον που η ψυχολογία, ως οπτική που φωτίζει τους τρόπους με τους οποίους ο άνθρωπος εμπειρικά βιώνει τον εαυτό του στις ζωντανές του σχέσεις, περιθωριοποιείται ως περιττή και κίβδηλη, η –στην καλύτερη- περιοριστική θέαση του κόσμου.

Προσωπικά, έχω διαμετρικά αντίθετη θέαση και θέση.

Ο αυθεντικά ψυχολογικός και υπαρξιακά αυτό-αποκαλυπτικός λόγος είναι, κατ’ εμέ, εξαιρετικό εργαλείο σε μια συζήτηση με επίκεντρο τον άνθρωπο, όπως είναι στο βάθος της κάθε ουσιαστική θεολογική τέτοια.

Αυτός ο λόγος που έχει ως αντικείμενο και στόχο του την ανθρώπινη διάδραση, διευκρινίζει με ευθύτητα, ξεσκεπάζοντας εύστοχα τα μεγάλα «αγκάθια» κάθε αληθινού ανθρωπολογικού διαλόγου, δηλαδή την υποκρισία, την τακτική εξολόθρευσης κάθε ζωντανού, που λέγεται διανοητική επιχειρηματολογία, και την προαγωγή της γνώσης ως ανεξάρτητης από την βιωμένη κι εμπεριστατωμένη προσωπική διάδραση, σχέση κι εμπειρία.

Όταν ο παραπάνω λόγος αποκλείεται από μια συζήτηση που υποτίθεται ότι σκοπεύει να αναδείξει τον μεγαλύτερο υπαρξιακό «καημό» του ανθρώπου, την σχέση του με τον θεό, τότε, για μένα, η συζήτηση καταντάει ανιαρή, ρηχή, άστοχη. Κι εμείς που συνηγορούμε σε αυτό, σοβαροφανείς, φαιδροί, συνυπεύθυνοι για την υπαρξιακό μας μηρυκασμό και την ψυχική μας στασιμότητα. 

Διαβάστε στο link: http://www.aftognosia.gr/2010-07-20-21-40-13/116-apo-ton-fovo-toy-fovou-stin-apodohi-tis-agapis-kai-tin-eleftheria.html